Home » Tebei Tabiin » Abdullah ibn Mubarek – Tebei Tabiinet shqip

Prindërit:
Data/Vendi i Lindjes: 118 AH ()
Vendi i ndërrimit jetë: 181 AH ()
Vendbanimet: Merv
Fëmijët:

Abdullah ibn Mubarek tregon për një ngjarje që i kishte ndodhur gjatë rrugës së kthimit nga Haxhi.

Ai tregon se kishte takuar në rrugë një grua që po rrinte ulur e vetmuar. Prandaj, i kishte shkuar pranë dhe e kishte përshëndetur me përshëndetjen islame dhe përgjigja saj kishte qenë një ajet kuranor.

– Selam!

– “Paqe! Do të jetë fjala prej një Zoti Mëshirëplotë.” (Jasin, 36:58)

– Çfarë ka ndodhur? Pse je këtu?

– “Ata që Allahu i shpie në humbje, askush nuk mund t’i udhëzojë në rrugë të drejtë”. (Gafir, 7:186), me këtë ajo donte të thoshte se kishte humbur rrugën.

– Ku do të shkosh tani?

– “I Lavdëruar qoftë Ai që e mbarti robin e Tij natën nga Xhamia e Shenjtë (në Mekë) në Xhaminë e Largët (në Jerusalem).” (Isra, 17:1), pra donte të thoshte që pasi kishte vizituar Qaben tani do të shkonte në Xhaminë Aksa.

– Sa kohë ke që qëndron këtu?

– “… për tri net, ndonëse jam i shëndoshë.” (Merjem, 19:1)

– Po shikoj që nuk ke asgjë për të ngrënë.

– “Allahu është Ai i Cili më ushqen dhe më jep të pi.” (Shuara, 26:79)

– Si ke marrë abdes?

– “…dhe kur nuk gjeni ujë, atëherë fërkoni fytyrën dhe duart tuaja me dhè të pastër”. (Nisa, 4:43)

– Kam me vete ca ushqim, do të dëshiroje diçka?

” …pastaj plotësojeni agjërimin derisa të bjerë mbrëmja.” (Bekare, 2:187). Pra, me këtë donte të thoshte se agjëronte.

Abdullahu, i habitur që gruaja e agjëronte dhe po udhëtonte në të njëjtën kohë, i thotë:

– Nuk jemi në Ramazan, përse po agjëron?

Gruaja i përgjigjet:

– “Kush bën vepra të mira suplementare, ta dijë se Allahu është njëmend Falënderues dhe i Gjithëdijshëm.” (Bekare, 2:158)

– Po ti je udhëtare, nuk është e nevojshme ta mundosh veten me agjërim nafile (shtesë)”.

– “Por, agjërimi juaj është më i dobishëm, në qoftë se e kuptoni.” (Bekare, 2:184)

– Do të përpiqem të gjej plaçkën tënde dhe njerëzit e tu, a do të vish me mua?

– “Çdo vepër të mirë që bëni, Allahu e di.” (Bekare, 2:197). Pra, me fjalë të tjera ajo ishte e lumtur për këtë gjë.

Kështu ai e vë devenë përpara dhe i thotë gruas t’i hipi asaj. Në atë moment gruaja thotë:

– “Thuaju besimtarëve që të ulin shikimet e tyre…” (Nur 24:30). Atëherë Abdullahu e ul shikimin e tij. Në momentin kur gruaja ishte duke hipur në deve, një pjesë e rrobës së saj ngec, dhe ajo thotë:

– “Çfarëdo fatkeqësie që ju godet, është si pasojë e asaj që keni bërë vetë.” (Shura, 42:30)

Atëherë Abdullahu e lidh devenë dhe kur gruaja hipën në të lexon duanë me rastin e hipjes në mjetin e udhëtimit:

– “I Përsosur qoftë Ai që i nënshtroi këto për ne, sepse ne nuk do të kishim mundësi ta bënim këtë; ne me të vërtetë te Zoti ynë do të kthehemi.”

Në rrugë e sipër Abdullahu bëhet kureshtar dhe e pyet:

– Në cilin klan bën pjesë?, kështu që gruaja i përgjigjet:

– “Mos shko pas diçkaje për të cilën nuk ke dijeni.” (Isra, 17:36). Me kuptimin që për ato gjëra mbi të cilat nuk ke dijeni, është e kotë të pyesësh për to.

Kështu Abdullahu bie në qetësi dhe thotë me vete të lexojë ndonjë poezi. Kur fillon të lexojë poezi, gruaja i thotë:

– “Kështu që lexoni Kuran sa të mundeni” (Muzemil, 73:20). Ai fillon kështu të lexojë diçka nga Kurani Famëlartë dhe gruaja e përgëzon duke i thënë:

– “Ai ia jep urtësinë kujt të dojë.” (Bekare, 2:269)

Më vonë për shkak se deveja po ecte shumë shpejt dhe ai po këndonte Kuran me zë të lartë, gruaja e qorton duke i thënë:

– “Ec me kujdes e i përmbajtur dhe fol me zë të ulët” (Lukman, 31:19)

Gjatë udhëtimit Abdullahu e pyet:

– A jeni e martuar?

– “O besimtarë! Mos pyesni për gjëra, që, sikur t’ju thuheshin haptazi, nuk do t’ju pëlqenin…” (Maide, 5:101). Kështu Abdullahu i kërkon të falur, ndërsa gruaja i përgjigjet:

– “Sot s’ka qortim për ju; Allahu do t’ju falë.” (Jusuf, 12:92)

Më në fund ata arritën pranë një karvani, kështu që ai e pyet gruan nëse kishte ndonjë të njohur në këtë karvan. Gruaja i jep këtë përgjigje:

– “Pasuria dhe djemtë janë stoli e jetës së kësaj bote.” (Kehf, 18:46) Me këtë donte të thoshte se në atë karvan gjendeshin djemtë e saj. Abdullahu i habitur e pyet:

– Çfarë pune kanë djemtë e tu me karvanin?”

– “Ai ka vënë edhe shenja të tjera, si dhe yjet, nëpërmjet të cilave njerëzit orientohen.” (Nahl, 16:16). Ajo donte të thoshte që djemtë e saj ishin udhërrëfyesit e karvanit.

Kur afrohen pranë karvanit gruaja i thërret djemve të saj duke i thënë:

– “…të cilin (Ibrahimin) Allahu e ka marrë për mik të ngushtë?!” (Nisa, 4:125), “…dhe Allahu i ka folur Musait drejtpërdrejt.” (Nisa, 4:164), “O Jahja, rroke fort Librin (Teuratin).” (Merjem 19:12). Me fjalë të tjera ajo kishte tre djem me emrat Ibrahim, Musa dhe Jahja.

Kështu tre fëmijët dalin dhe gëzohen shumë kur shikojnë nënën e tyre. Në ato moment nëna i thotë:

-“Dërgoni njërin prej jush në qytet me këtë monedhë argjendi tuajën e të shikojë se cili ushqim është më i pastër.” (Kehf, 18:19). Kur i sollën ushqimin ajo i thotë Abdullahut:

– “Ju bëftë mirë, hani e pini për atë, që keni bërë në ditët e kaluara!” (Hakka, 69:24). Pas këtij ajeti ajo përmend një ajet tjetër:

– “A ka shpërblim tjetër për të mirën, veç të mirës?! (Rahman, 55:60)

Abdullahu i habitur nga çdo përgjigje e saj, i drejtohet fëmijëve të gruas duke i thënë: Ky ushqim është haram për mua deri sa të më thoni se cila është kjo grua. Fëmijët i thanë: Kjo është nëna jonë dhe ka 40 vjet që nuk flet asgjë tjetër përveç Kuranit.

Burimi

Shto koment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Për postimet e reja

Join 27 other subscribers

Ditëlindja e Profetit Muhamed a.s.17/10/2021
Allahumme Sal-li Ala Muhammed