Home » Bamteli » Sprovat gjatë kohës së fatkeqësive │ Ligjerate Islame M. Fethullah Gylen

Sprovat gjatë kohës së fatkeqësive 29 Jan 2018

‘Rrushi është thyer, kopshtari vajton, vjeshta është bërë ndëshkim për trëndafilat,

Armiqësia e armikut nuk është problem; jobesnikeria e miqve është ndeshkim.

Rrënja e fjalëve ‘azab’ (ndeshkim) dhe ‘azb’ (i ëmbël, i këndshëm dhe kënaqësi) është e njëjtë.

Ndeshkimet e përjetuara këtu do të jenë mjet për kënaqësi të jashtëzakonshme në Ahiret.

Po, këto tortura do të transformohen në kënaqësi për juve dhe do të bëhen tortura për të tjerët.

Ne themi ‘ju’; sepse ne e shohim veten në rreshtat e pasëm, duke i fshehur kokat tona, duke shpresuar që

një valë e mëshirës dhe e favorit na pastron edhe neve, duke shpresuar që të dëgjojmë, ‘kalo edhe ti’ e të hyjmë mbrenda.

Zëri brenda meje …

Gjithmonë e kam thënë këtë; dhe gjithmonë do ta them këtë për aq kohë sa jetoj; sepse kjo është ajo që unë mendoj.

Të vepruarit dhe te folurit në mënyrë të kundërt me mendimet, është hipokrizi.

Dje ndryshe e sot ndryshe; zemra është ndryshe e gjuha ndryshe. Qartazi kjo është hipokrizi.

Dhe ndërsa kjo epokë është epoka e hipokrizisë, hipokrizia po mbizotëron cdokund.

Ata pretendojnë të jenë së bashku me ju gjatë Namazit, ata bëhen sikur po agjërojnë dhe sillen rreth Qabes sikur po bëjnë tavaf.

Shkojnë në praninë e Profetit fisnik (a.s.) dhe veprojnë si shërbëtorët e Tij.

Gjithmone para jush “mbeshtillen me veshje Islame”. Dhe kështu, ju i besoni ata sepse mundoheni të mirëpandehni.

Si mund të mos keni mirëpandehni kur Pejgamberi (a.s.) tha, ‘Mirëpandehja është më e mira në adhurim’.

Dhe në mirëpandehje, ju menduat, ‘A mund të jemi ashtu siç janë ata?’

Megjithatë, ata përdorën këto mirëpandehje kundër jush për përfitimin e tyre.

Duke e legjitimuar tiraninë e tyre, ata bien në shthurje, kryejnë çdo të keqe; duke mos lënë asgjë për shejtanin; gati sikur t’i thoni atij, ‘Ju nuk keni lënë asgjë pa bërë këtu’.

Sepse kjo epokë, është epoka e Sufjanit; shumë Sufjan vijnë njëri pas tjetrit, dhe në njëfarë kuptimi janë pasuesit e Dexhallit.

Në prag te Fundit të Botës, dikund tridhjetë Dexhallë do të shfaqen.

Disa do të shfaqen në bazë të mjedisit dhe hamendësimit të ditës.

Në këtë kohë, ata Dexhallë do të përdorin Islamin si mjet, pasi publiku do të ndjekë Islamin në një mënyrë injorante dhe të imët, pa hulumtim dhe arsye!

Kur shikoni në hadithe të ndryshme dhe librat e Sijerit, do të hasni këto përshkrime të sakta rreth Ahir Zamanit në shprehjet e Profetit fisnik (a.s.).

Ju do të thoni, ‘Mahnitëse! Sa te sakta jane keto përshkrime!’.

Faraonët e sotëm dhe Dexhallët janë të pranishëm në xhamia; sillen rreth Qabes; gjate Ramazanit janë të pranishëm në syfyre e iftare, madje nuk dihet nëse po agjërojnë.

Duken sikur po falin Namaz, por Zoti e di nëse ata janë në praninë e Tij apo jo.

Megjithatë, çdo gjë që ata bëjnë do të jetë mashtrim. Ata janë nga radhët e Sufjanit. Ne kemi parë kaq shumë prej tyre deri më sot.

Kush e di se sa prej tyre do të dëshmojmë në të ardhmen.

Zoti na dhashtë largpamësi. Le të na lejojë të kuptojmë dhe ta dallojmë të vërtetën.

Ne kemi qenë të mashtruar shumë herë, e mos na lejoftë të mashtrohemi më.

El-Hadi – Udhëzuesi i cdo gjëje, u përlëvdoftë dhe lartësoftë. O Zoti im, që jep udhëzim të vërtetë!

Na udhëzo në rrugën e drejtë.

Na mbroj nga të gjitha llojet e mashtrimit dhe na mbroj nga të qenit nxitës të zemërimit Tënd dhe nga ata që janë të humbur.

Kjo do t’ju mjaftojë.

Shejtani perdor cdo mundesi.

Sufjanët janë në fakt nxënësit e parë të shejtanit. Shejtani vlerëson gjendjen e e ndryshueshme te shpirtit të të gjithëve.

Për shembull, kur njerëzit arrijne kulminacionin me pasuri, shejtani mendon: ‘Çfarë duhet të bëj tani për këtë?

Unë do t’i bëj të thonë: “A nuk ka më shumë” ashtu si karuni “. ‘karuni u tregua i madh para popullit të tij.

“Ata që lakmonin jetën e kësaj bote thanë: “Ah, sikur të na ishte dhënë edhe neve si karunit! Vërtetë që ai është një njeri me fat! “(El Kasas, 28:79).

Karuni mashtroi njerëzit me sundimin, shkëlqimin, shthurjen dhe karvanët e tij. Kopetë e njerëzve thanë, ‘Ne dëshirojmë që t’i kishim ato’.

Njerëzit e dijes thonë: “Kërkoni strehim te Zoti, kjo nuk është asgjë”.

Sepse ata mund ta shohin fundin: “Ne bëmë që karunin dhe shtëpinë e tij t’i gëlltiste toka

dhe askush nuk arriti që ta mbronte nga dënimi i Allahut, madje as vetë nuk mund ta mbronte veten (El Kasas 28:81).

Njerëzit e dijes kuptuan këtë me zemrën dhe njohurinë e tyre.

Shejtani, në një farë kohe, do të zgjerojë dëshirën e njerëzve dhe do t’i thotë: ‘A nuk ka më shumë?’

Në qoftë se ndërton një pallat në një vend, shejtani do të thotë: “Ndërto edhe një në një qytet tjetër”.

Për shembull, ‘Ka një në Kajro, pse nuk mund ta kemi një diku tjetër në Nil?’

Amenofisët ‘, Ramesët dhe Ibn Shemsi ndërtuan piramida gjigande atje, pse nuk mund të kem një vilë luksoze atje?

Siç tha Faraoni, ‘Nili rrjedh para këmbëve të mia, pse mos të kem disa flota aty?’

Do të thotë të them: “Pse nuk mund të kem një karvan që do të mbajë të gjitha gjërat që unë vodha?”

Shejtani do ta godase me pasuri në këtë mënyrë

Sikurse myslimanët e vërtetë që pyesin, ‘A nuk ka më shumë?’ në emër të fesë dhe të thellimit ne muhabbetullah, në emër të kuptuarit te Zotit

Emrat dhe atributet për të arritur një horizont që çon në dashuri të sinqertë dhe dëshirë të zjarrtë për Zotin.

Kur ata janë pranë Profetit (a.s), mahniten pas Zevk-i Ruhani, të ngjyrosur nga ngjyrat shpirtërore të të qenit në praninë e Tij; në një moment…

fillojnë të shohin veten të jenë si fisniket si Ebu Bekri, Omeri, Uthmani e Aliu (r.a).

Edhe kur ata të kenë shijuar të gjitha këto, ata ende do të thonë, ‘A nuk ka më shumë?’

Bediuzamani komenton për ‘A nuk ka më shumë?’ në trajtesën e tij, Ajetul Kubra.

Unë po supozoj që këta njerëz thonë këtë, pasi kanë dëshmuar bukurinë dhe përsosmërinë e Zotit.

Sepse Ai është i pa limit dhe pa fund.

“Atij i përket gjithçka që gjendet dhe gjithçka që gjendet në tokë’ ….. “Ai di cdo gje që ka ndodhur përpara dhe çdo gjë që do të ndodhë pas njerëzve(çfarë qëndron në të ardhmen e tyre dhe në të kaluarën e tyre, çfarë

është e njohur për ta dhe çfarë është e fshehur prej tyre); “kurse ata nuk mund të përvetësojnë asgjë nga Dituria e Tij përveçse aq sa Ai dëshiron. (el-Bekare, 2:255).

Prandaj, në këtë kuptim, ata drejtohen drejt kësaj dijeje të pakufishme dhe kur ata dëshmojnë bukurinë e Zotit atje, ata do të thonë: “Zoti im, pak më shumë”.

‘Zoti im, pak më shumë’. ‘Zoti im, pak më shumë’.

Është e pamundur të kuptojmë natyrën dhe thelbin e vërtetë të Zotit.

Bukuria e Zotit, kur e zbulon veten, do të kapërcejë kuptueshmërinë njerëzore dhe do të shkaktojë shkrirje ne keto koncepte.

‘Besimtarët, do ta perceptojnë Atë përtej çdo mënyre dhe mase.’ Nuk është e mundur ta ilustrojmë këtë.

Por kur e shohin Atë, ata do të harrojnë për të gjitha shkëlqimet e Parajsës. ‘Frustrimi qoftë mbi ata. Mutazilitë që pretendojnë se Zoti nuk mund të shihet’.

Kur ta shohin Atë, ata do të alivanosen; do të harrojnë shkëlqimin e Parajsës; nëse tek shërbëtorët e tyre dhe bashkëshortët e tyre,

rrjedh Nili mbi këmbët e tyre, do të harrojnë se a janë anijet e tyre, pallatet e tyre; ata do të harrojnë gjithçka.

Në dallim nga besimtarët duke thënë, ‘A nuk ka më shumë?’ në rrugën e të qenit të kënaqur me Zotin dhe i kënaqshëm ndaj Tij, të pasurit entuziazëm dhe dëshirë të zjarrtë për ribashkim me Zotin, ata që

kanë qenë të kapur në botë, le të shkojnë tek baticat e pasurisë, shumica nuk do të kenë asnjë shans të kthehen në të vërtetën.

Në sytë e tyre, të gjitha brigjet do të fshihen.

Për gjëra materiale ata do të thonë, ‘A nuk ka më shumë, a nuk ka më shumë, a nuk ka më shumë?’ Zoti na mbroftë; ata do të kërkojnë derisa të mbyten.

Përsëri, me fjalët e shokut tim poet, ‘Unë kam nisur lundrimin në oqeanin e rebelimit. Nuk më lejon të arrij bregun’.

Ata lundrojnë në oqeanin e rebelimit me një pasuri të tillë, se kjo dëshirë nuk do t’i lejojë ata të prekin bregun.

Disa do të cmenden nga pushteti dhe autoriteti; kudo që të shkojnë ata do të presin që turmat t’i duartrokasin me gëzim.

Nëse shoqërohet nga një përcjellës ai thotë, ‘Epo, pse jo dy?’

Kur ai udhëton nga një vend në tjetrin, ai do të mendojë, ‘Le të më shohin me madhështi’.

Dhe kjo është, në thelb, ‘çmenduri e pozitës’, ‘helmimi i pozitës’.

‘Le të jenë dy; Jo, as dy nuk do të punojnë, le të jenë tre; le të jenë njëzet, tridhjetë.

Kur më shohin të hyjë në xhami, le të shohin konvojin tim të makinave, le të shohin ata që shohin, shikoni përsëri; lëjini ta mbajnë kokën lart.

Le të shohin se si duhet të mbahet koka lart “. Dhe atëherë, shejtani do të përdorë helmimin e fuqisë dhe forcës.

Ndonjëherë, do të jetë kështu. Ndonjëherë dera e dëshirave kafsherore do të hapet për një person.

Së pari, nga rreshtat e një hadithi, syri vështron, dhe këmbët bëjnë një hap përpara, dora arrin, dhe më pas bëhet vepra e neveritshe.

Dhe sapo të ndodhë … Ashtu si një person që gënjen një herë, do të jetë gjithmonë i pabesueshëm.

Në të vërtetë, ndoshta ju keni dëshmuar gënjeshtrat e disave, qindra herë ose më shumë.

Një person që shpif një herë do të shpif një mijë herë më pas.

Një person i cili ka rënë në një jetë nje-ditore (carpe diem) do të bjerë në atë pesëdhjetë herë më shumë, Zoti na mbroftë prej saj.

Këtë herë, shejtani do t’i kapë ata në pikën e dobët. ‘shejtani’ nuk është një krijesë që mund t’i joshë ata me karakter të fortë dhe t’i keqtrajtojë.

Nëse kishte per t’iu afruar Profetit (as), Krenaria e Njerëzimit do ta mposhte me të parën herë.

Sepse Ai ka një sistem të tillë imun që një virus i tillë nuk mund ta ndikojë Atë (s).

Por kur flasim për njerëz të dobët si ne, Zoti na mbroftë, nëse syri devijon një herë, nëse këmbët

shkelin gabim një herë, në qoftë se dora zgjatet një herë, nëse një akt i turpshëm është kryer, atëherë pse nuk mund të ndodhë përsëri?

Pse jo tri herë? Pse jo katër herë? Këtë herë ai do ta përdorë këtë dobësi.

E shef, shejtani ka shumë mënyra. Unë kam treguar tri shembuj për të demonstruar mashtrimet e shumta.

Nëse e nxis veten, mund të marr dhjetë shembuj. Me lejen tuaj.

Shejtani specialisht i përdorë kohët e fatkeqësive.

Allahu (xh.xh.) na jep një fatkeqësi.

Në kushte normale, mund të ketë shkaqe për ndodhjen e kësaj fatkeqësie.

Për shembull, mund të mos keni qenë në gjendje të përdorni gjithmonë dhuratat që Ai ju dha duke e falënderuar Atë.

Ju nuk keni qenë në gjendje të tregoni mirënjohje dhe lëvdata për Të në përgjigje të dhuntive që ju kanë ardhur.

Unë pashë këto thënie të Bediuzzamanit për herë të parë duke u paraqitur atje (në bordin elektronik); ‘Adhurimi i Zotit nuk është një veprim përmes të cilit kërkojmë shpërblim hyjnor

për të ardhmën, por rezultati i nevojshëm i një favori hyjnor të kaluar.

Ai thotë, ‘Po, ne kemi marrë shpërblimin tonë’.

‘Dhuratat e botës janë të ngjashme me mjaltin helmues; ato kanë kënaqësi që vijnë së bashku me dhimbje. ‘

‘Kjo botë nuk është vendbanim i kënaqësisë, është vetëm vendbanim i shërbimit’.

Zoti, u lëvdoftë dhe u lartësoftë, na nderoi me bukuritë e ndryshme, megjithatë a ishim në gjendje të tregonim mirënjohjen e duhur dhe falënderime për Të?

Secili prej nesh duhet ta vlerësojë këtë çështje nga perspektiva e tij / saj.

Duhet ta vlerësoj këtë nga këndvështrimi im.

Nëse themi, “Osmani mendon në këtë mënyrë. A mendonte edhe Ahmeti? A mendonte Xhemali në këtë mënyrë? A mendon Xhelali në këtë mënyrë? ‘

Të gjitha këto pyetje janë dyshime mëkatare.

Po, nëse misioni dhe detyra jonë është që të kemi dyshime, duhet ta drejtojmë këtë ndjenjë dyshimi drejt vetes.

‘Pyes veten nëse kjo sjellje e imja ishte një devijim?

U përkula dhe ndihesha aq shpirtërorë, saqë bërtita një të tillë ‘Subhanallah!’ aq sa ajo formoi një sinergji dhe ndikim në rreshtat e njerëzve që po luteshin “.

Megjithatë unë pyes veten nëse dëshirat e mia janë përfshirë gjithashtu në këtë?

O shpirti im mosmirënjohës, ti mund të jesh përfshirë në këtë! ‘

Edhe në gjërat më pozitive që mund të na frymëzojnë ose të na bëjnë të fluturojmë, duhet të marrim masat paraprake dhe të themi: ‘Pyes veten nëse ka diçka të dyshimtë?’

Ne duhet ta bëjmë këtë për veten tonë.

Nga ana tjetër, kur shohim një person tjetër që bën më pak të mira, duhet të themi: ‘Shikoni, ai bën gjëra kaq të mëdha.

Zoti nuk do ta linte të vetëm. ‘

Kështu duhet t’i konsiderojmë veprimet e të tjerëve.

Tani, nga këndvështrimi im, gjithmonë e kam parë veten si një njeri të thjeshtë.

Ju e dini këtë tashmë; nëse ju pyes, do të thoni që kam përsëritur tashmë këtë 50 deri 100 herë deri tani.

Kjo është një mirësi që Zoti e favorizoi për mua.

Mijëra e qindra mijëra njerëz, nga publiku i pafajshëm tek ata të arsimuar kanë thënë: ‘Njeri, kjo është rruga e drejtë, kjo është rruga profetike’.

Çfarë përbën këtë rrugë? Hapja ndaj botës përmes edukimit.

Deklarimi i luftës kundër varfërisë. Deklarimi i luftës kundër përçarjes. Shpallja e luftës kundër injorancës.

Shikoni, kjo është një gjë e tillë logjike që askush në tokë nuk mund të thotë ‘Jo’.

Prandaj, natyrisht, ekziston një supozim dhe dashuri e mirë ndaj jush; ju jeni pranuar kudo që të shkoni.

Zoti ju lejon të keni role të suksesshme në shërbime shumë të rëndësishme.

Nëse ju mendoni në heshtje dhe thoni, ‘Unë e bëra këtë’, Zoti na mbroftë prej saj, Ai do t’ju paralajmërojë, Ai do t’ju godasë në qafë dhe do të bëjë një nga Sufjanët që të përpiqet për t’ju lënduar.

‘Ruajuni ngatërresave, të cilat nuk i godasin vetëm ata që bëjnë keq’ (Al-Anfal, 8:25).

Keni frikë nga një gjykim i tillë, një provë e tillë, një inkuizicion i tillë që kur të mbërrijë, nuk kufizohet vetëm tek shkelësit, por edhe i shkakton vuajtje shumë të pafajshmit.

Ata që janë rebeluar tashmë janë rebeluar; ndodhin tërmete, linjat e defektit plasariten.

Të përulurit vdesin atje si martirë.

Tezorët, tradhtarët, Sufjanët dhe praktikantët e Sufjanit gjithashtu vdesin, por fjala ‘vdes’ nuk përdoret për ta. Ata janë zhdukur përgjithmonë …

Perëndia, qoftë i lavdëruar dhe i lartësuar, e dha këtë. ‘A ishim ne që e arritëm këtë, përpjekjet e para në këto vende të shumta?’

Kush jemi ne për të bërë ndonjë pretendim të tillë? Nëse Perëndia nuk do t’ju udhëzojë në këtë rrugë,

Nëse Ai nuk do t’i kishte vënë këto nocione në mendjen tuaj, nëse Ai nuk do të ju kishte mbështetur juve me të tjerët që kishin mjetet për t’ju mbështetur,

Nëse Ai nuk do t’ju lejonte të jeni të mirëpritur në mesin e individëve me prejardhje të ndryshme kulturore në shumë pjesë të ndryshme të botës,

Nëse këto nuk ishin kështu, si mund të arrini ndonjë nga këto?

Kjo do të thotë se pas cilësdo prej këtyre arritjeve, ka ndoshta 20 ose 30 shkaqe dhe parakushte të ndryshme.

Ekziston një Fuqi Hyjnore e qartë, një Vullnet Gjithëpërfshirës, ??një Njohje Gjithëpërfshirëse që mbretëron dhe ka kontroll të plotë mbi të gjitha këto.

Pastaj, duke marrë parasysh të gjitha këto, na duhej të thonim, ‘Të gjitha lavdërimet dhe falënderimet janë për Zotin në çdo shtet, përveç mosbesimit dhe devijimit’.

Kjo është për shkak se nuk e kemi thënë / nuk po themi; ne mund të përjetojmë një fatkeqësi si një shuplakë. Kjo është një konsideratë.

Një konsideratë e dytë është kjo:

Duke pasur parasysh mundësitë që kishim, a nuk do të kishim munduar të zgjerohemi më tej, duke i udhëhequr më tej kuajt, duke shkuar më shpejt dhe duke mbuluar më shumë terren?

Për shembull, në vend që të punojmë 8 orë në ditë, a nuk do të mundnim të punonim 18-orë? A s’mund t’i bëjmë 20 orë?

Katër orë duhet të jenë të mjaftueshme për të pushuar mbrenda ditës; a nuk do të mundnim të punonim për 20 orë në ditë?

Po të kishim bërë 20 orë, ne mund të ishim në 340 vende, jo 170, me lejen e Zotit.

Ai do ta kishte dhënë këtë. Ishte 170, por ai mund të kishte dhënë 340.

Por ne nuk i shfrytëzonim burimet dhe mundësitë tona në mënyrë efikase. Dhe kjo quhet harxhim i kohës dhe i burimeve.

Dhe për shkak të kësaj, mund të jemi subjekt i një ndëshkimi të lehtë.

Si rezultat, Ai mund të lëshojë një goditje, një goditje të përgjithshme dhe ata që kanë bërë drejtësi ndaj përgjegjësive të tyre, marrin pjesë në atë goditje me të gjithë të tjerët.

Po mendoj…kur kemi pasur mundësi, si kur kemi pasur kanale televizive dhe gazeta.

Për shembull, ky qarkullim i gazetës arriti një milion njerëz; a nuk mund të bënim dy milion njerëz?

Dhe a nuk mundet përmbajtja e asaj gazete të pasqyrojë zërat e Ebu Bekrit, Omerit, Othmanit dhe Aliut (ra)?

Ju keni botuar një revistë; shkencore, në një mënyrë edhe letrare, por edhe një koment mbi komandat krijuese krahas komandave fetare.

Sa i përket cilësisë dhe përmbajtjes, a nuk e kemi bërë atë një element më efikas të misionit tonë për shërbim?

Duket sikur ne nuk kemi qenë në gjendje për këto gjëra, sepse Zoti i Plotfuqishëm i bëri tiranët, sulmuesit dhe shtypësit që të ju keqësojnë; i bëri të ju shtypin me sulme dhe presionin e tyre.

Ata keqbërësit morrën gjithçka e shkatërruan dhe e zhdukën. Si rezultat, ne ishim të disiplinuar në nivel kolektiv.

Ndoshta në lidhje me këto çështje, përpjekjet dhe shfrytëzimi i pamjaftueshëm i mundësive ose shpërfillja e bekimeve si dhurata hyjnore dhe të qenit mosmirënjohës mund të konsiderohet të jetë një nga

Dritat e shejtanit, ‘dritat shtypëse’, ose fjala më e mirë për ta përshkruar atë do të ishte ‘impulse të liga’.

Në lidhje me këtë, shejtani mund të na tundonte që të neglizhonim detyrat tona dhe ne mund ta bënim këtë me sugjerimet e tij të liga.

Kështu duhet ta shohim këtë situatë.

Nga ana tjetër, ne po përballemi me fatkeqësi dhe në kohë si këto mund të ketë akuza.

Akuzat ekzistojnë në ligj dhe janë pjesë e sistemit të drejtësisë islame. Kur njerëzit janë nën presion, ata akuzojnë njerëz të tjerë.

Këtë e dëshmova në vende të ndryshme, kur ishin të burgosur, miqtë tanë më të ngushtë thoshin: “Betohem se nuk kisha njohuri për këto gjëra, ky njeri më mësoi gjithçka”.

Duke u përpjekur të bëhen të pastër duke akuzuar njerëz të tjerë … Zoti na mbroftë nga ky gabim i rëndë.

Tani shejtani do ta vlerësojë këtë dhe do ta përdorë atë. ‘Nëse kjo do të ndodhte, kjo nuk do të kishte ndodhur.

Ose nëse ajo do të ndodhte, kjo nuk do të kishte ndodhur. Gabime u kryen; njerëzit duhet të ballafaqohen madje edhe Amenofisin.

Nëse ata njihnin Jul Cezarin, ata mund të kishin përdorur fuqinë e tij për qëllimet e tyre.

Këto lloje të akuzave janë që të heqin dorë nga përgjegjësia.

Dhe nëse disa njerëz inkurajojnë këto lloj veprimesh, ‘Mos u shihni kurrë me ta.

Mos u shfaqni në foto së bashku. Përpiquni të dilni nga kjo situatë. Kjo botë është një vend kënaqësie!

Përqëndrohu në kënaqësitë e botës!

Bota është një vend shpërblimi, përqendrohu në atë! ‘ Ekzistojnë miliona njerëz që shejtani mund të mashtrojë kështu, sepse ata kanë sistem të dobët imunitar.

Si keshtu? Sistemet e tyre imunitare nuk janë forcuar me besimin në Zot, njohjen e Zotit, dashurinë e Zotit dhe dëshirën për ribashkim me Zotin.

Gjegjësisht, një virus shumë i vogël ose embrion mund t’i shkatërrojë ato, pasi sistemet e tyre imunitare janë të dobëta.

Ata mund të rrëzohen në fytyrën e një flladi. Nëse ata rrëzohen në shenjën e një flladi, Zoti e ndalon, dhe ata do të çrrënjosen në fytyrën e një stuhie apo uragani.

Shpifësit që thonë: “Betohem se kurrë më nuk bëhem me këta njerëz” këta mund të kryejnë krime të pafalshme.

Shejtani mund të thotë: “Kjo është një mundësi e mirë për të provokuar hedhjen e fajit në mesin e tyre tek njëri tjetri”.

Unë tashmë kam disa mjete në duart e mia, të tilla si sugjerime të këqija, unë duhet ta përdor këtë dhe të shtoj karburant për atë zjarr.

Unë duhet t’i shtyj ata që të akuzojnë njëri-tjetrin dhe të thonë, ‘Kjo ndodhi për shkak teje’.

Unë duhet t’i provokoj ata të thonë gjëra që këto duken logjike, të tilla si, a nuk i kemi bindur dy ose tre prej këtyre Sufjanëve që të shmangin situatën aktuale?

A nuk mund të bënim disa nga gjërat që bëmë nën emrin e tyre?

Në disa raste, a nuk mund t’i jepnim atyre një apo dy grupe anijesh?

A nuk mund t’i simbolizonim emrat e tyre në disa vende?

Shejtani do të pëshpëritë. Unë e njoh atë, atë të mallkuar.

Shejtani është kaq profesional i cili e mashtroi edhe Profetin Adem (as), të pastërin e Zotit me një mëkat të parëndësishëm.

Skenaristët e Hollivudit nuk janë asgjë në krahasim me shejtanin.

Që nga koha e Profetit Adem(as), veprat e vazhdueshme të së keqes e kanë lejuar shejtanin të bëhet shumë i mirë dhe efikas në atë që bën.

Shejtani do të thotë, ‘Unë mund të përfitoj nga situata aktuale. Si mund ta shfrytëzoj këtë?

Këtë herë, këta njerëz janë bërë subjekt i padrejtësisë, braktisjes, bindjes, pakënaqësisë, privimit dhe thyerjes së zemrës.

Meqë janë bërë objekt i këtyre gjërave, më lejoni t’i provokoj kundër miqve të tyre, sidomos pleqve dhe udhëheqësve të tyre.

Unë duhet t’i provokoj vazhdimisht dhe t’i bëj ata të flasin kundër pleqve dhe liderëve të tyre etj.

Mund ta bëjë lirshëm një situatë të tillë, mos lejoftë Zoti.

Shikoni, mos keni as edhe një dyshim të vetëm; Shejtani mund të merret me situata të ndryshme në shumë mënyra të ndryshme.

Shejtani përdor argumente specifike për të bindur udhëheqësit, pasuesit e pasardhësve të tufës dhe njerëzit gjatë rrugës së tyre drejt të

Vërtetës dhe rrugës së Profetëve, t’i shtyejë të bëjnë gjera që ai dëshiron.

Ky është shejtani; ai mund të përdorë shumë mjete.

Pastaj, kjo është ajo që bie mbi supet e besimtarëve të vërtetë:

As Ammar ibn Jasir as Bilal el-Habashi, Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë Sahabet, as asnjë prej tyre

nuk u dorëzuan kur ata ishin të ekspozuar ndaj fatkeqësive të ndryshme.

Numri i ajeteve Kur’anore të zbuluara në atë kohë ishte pesë deri në dhjetë; Profetësia e Krenarisë së Njerëzimit(as) ende po ndëgjohej dhe ndjehej në një nivel të thellë.

Por ata nuk e dorëzuan besimin e tyre nën ato gurë të rënduar e as në atë shkretëtirë të nxehtë.

Kishte njerëz, truri i të cilëve kishte zier në nxehtësinë e shkretëtirës dhe kishin humbur stabilitetin e tyre të përgjithshëm.

Zoti i ka mbrojtur ato. Prej torturave si kryqëzimi.

Unë nuk kam hasur njerëz që akuzojnë njëri-tjetrin në situata të tilla në Librat e Traditës, Biografitë e Profetit ose në librat për fushatat ushtarake të Profetit (as).

Unë nuk njoh asnje njeri që ka thënë, ‘Ne nuk do të ishim në këtë situatë nëse nuk do të kishit ardhur të na fusni në këtë rrugë.

Baba e nënë, po të mos e kishit besuar atë, nuk do të ishit të ekspozuar ndaj këtyre gjërave.

O zotëria im, nëse nuk do ta kishit besuar atë, unë nuk do të isha konvertuar dhe nuk do të bashkohesha me këtë rrugë; Unë nuk do të isha përballur me të gjitha këto! ‘

Kishte një ose dy apostatë. Ibn Akhtal, për shembull.

Megjithatë, ai nuk mund ta merrte si duhej besimin; ai ndoshta kishte shpresa të ndryshme në Qytetin e Ndritshëm dhe në praninë strehimore të Pejgamberisë.

Ai dinte si të fliste, si të shkruante poezi djallëzore, si t’i zë me zili ata dhe si të flas në mënyrë qiellore.

Për shembull, ndoshta mendonte, ‘Unë jam një njeri i mençur.

Pse nuk marr komplimente si Ebu Bekri, Omeri, Othmani dhe Aliu? ‘

Në të vërtetë, i Dërguari i Zotit jepte komplimente për të gjithë.

Kur erdhi Jarir al-Bajali, askush nuk e njohu; Profeti fisnik (as) do të vinte menjëherë mantelin e tij

nën të, ftojeni atë dhe u thoni të tjerëve: ‘Jini bujarë me këtë njeri bujar’.

I Dërguari i Zotit (as) kurrë nuk ka ofenduar asnjeri, as nuk e kishte qëndrimin e sjelljes së njerëzve në shpresa e rreme.

Por ndoshta Ibn Akhtali kishte shpresa të ndryshme; ai hoqi dorë.

Këtë herë, ai përdori fuqitë e tij djallëzore me politeistët kundër Profetit tonë fisnik, emigrantëve dhe muslimanëve në Mekë.

Në fakt, disa prej tyre nuk kishin besuar plotësisht; disa prej tyre mbetën në purgator.

Në momentet e ngjarjeve të braktisjes, incidentet e Musejlemës, gënjeshtarit, Sajahut dhe tetë të tjerëve, Zoti na mbroftë prej tij, disa prej tyre u bashkuan me këto ngjarje.

Ata mbetën në purgator, në mes; ata po shikonin sa majtas sa djathtas.

Ashtu si ata që janë në purgator në ditët e sotme, ata i bëjnë llogaritjet e tyre në përputhje me rrethanat dhe thonë, ‘Në anën e cilit duhet të jemi tani, që ne të mund të posedojmë pallate?’

Është një llogaritje shumë e ndryshme. Nuk mund ta vendosni kudo në mendime analitike, këto janë veprimet e gjenive.

Ata që janë në harresë, janë gjithashtu ata që përjetuan dridhje të rënda.

Dhe mendoj, këta njerëz, të cilët janë në këtë ngatërresë, po ngatërrojnë disa njerëz të tjerë në vende të caktuara.

Ata kanë disa mundësi dhe përparësi në dispozicionin e tyre, dhe gjithashtu egoizëm. Për shembull ata kanë një karrierë …

Në fakt, ka disa që nuk kanë pasur karriera të tilla, por i kanë kushtuar jetën e tyre Zotit.

‘I Dashuri e do jetën time; nuk do të ishte e përshtatshme të mos e jepja jetën për Të, o zemra ime!

Nuk do të flas shumë, nuk është as shpirti i juaj, as i imi. ‘ ‘Nëse Zoti e dëshiron jetën time, atëherë unë do ta jap me gëzim.

Çfarë ka të vështirë në këtë jetë, që të mos më lejojë që ta sakrifikoj shpirtin për Zotin?. Fuzuli, u zbukuroftë shpirti yt!

Kjo është ajo që ata thanë, ata që u ngutën në këtë rrugë. ‘Mos na harro ne!’

Shqyrtimi i Ibn Akhtalit: ‘Mos na harro!’ Zoti na mbroftë nga kjo.

Këto do të prodhojnë qëllime të sëmura. Do të ketë njerëz që do të ndikohen nga këto impulse satanike.

Më pas, ajo që bie mbi njerëzit që kanë vënë zemrat dhe shpirtrat e tyre në këtë detyrë, të cilët i janë kushtuar kësaj kauze, duhet të jenë të vendosur në rrugën e tyre.

Që nga krenaria e njerëzimit, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, siç është përmendur në artikullin ‘Zemra’, e bëri këtë thirrje të veçantë, ndoshta 100 herë në ditë:

‘O ndryshues i zemrave (zemrat të cilat kanë karakteristikën e të qenurit në gjendje të ndryshojnë).

Bëje zemrën time të vendosur në besim. ‘ ‘O ndryshues i zemrave! Bëj zemrat tona të prirura për të adhuruar.

Ji mik i yni dhe ndihmësi i ynë “. Një tjetër nga thirrjet e tij; ‘O i Gjallë dhe Vetë-ekzistent!

Unë të kërkoj këtë gjersa kërkoj strehim në mëshirën Tënde. Mos më lër me veten as sa një përpëlitje syri.

(Kjo është përpëlitje syri.)

Mos më lër me vetveten, ose vetëm me shpirtin tim edhe për pak kohë sa kjo përpëlitje.

Edhe më pak se kaq. Në një transmetim të dobët, ‘O Zot, mos më lër të vetëm me askënd nga komuniteti për kaq kohë.’

Po, “më mbaj nga dora ime, o Zot!

Më mbaj nga dora ime, sepse nuk mund të vazhdoj pa ty! ” Me këtë konsideratë, duhet t’i drejtohemi Zotit dhe të bëjmë gjithçka që të mos tronditen.

Nëse disa njerëz kanë humbur Rojtarinë e Natës deri në ditët e sotme, ata tani nuk duhet ta lënë pas dore atë.

‘Sepse ju do të jeni të pavëmendshëm (ndaj Zotit) me të tjerët gjatë ditës suaj; Turpërohu tek Zoti netëve.

Hani pak, flini pak, mahnituni dhe bëhuni të asgjësuar në Të, Gjej Zotin, bëhu mikpritës i Tij netëve ‘.

Kam shprehur këtë thënie nga Ibrahim Hakki me disa ndryshime të vogla.

Errësira e natës, në thelb, është momenti juaj i ndriçimit; sepse ka një që është më pranë jush sesa vena juaj e qafës dhe sheh gjithçka në errësirën e natës.

Kur e lëshoni kokën në dysheme dhe e lëshoni zemrën tuaj, atëherë Ai, në shprehjen e hadithit,

‘zbret çdo natë në qiellin më të ulët’. Fjala ‘zbret’ ka një kuptim metaforik këtu.

‘Ai zbret në qiellin më të ulët (të botës): A nuk ka ndonjë që kërkon falje dhe lutet?’

Është sikur ti, në atë gjendje, të bësh lutje dhe të kërkosh falje, duke thënë ‘O Zoti im!’ me vetëdije të tillë; në lidhje me atë çështje,

ta quajmë atë sikur po i përgjigjemi shpresës së Tij të shenjtë:

ju natën thoni: “Unë jam këtu, o Zot!”. duke i larguar dyshekët e butë dhe të rehatshëm.

“Ata ngrihen nga shtrati, i luten Zotit të tyre me frikë e shpresë dhe japin nga ajo që iu kemi dhënë Ne (As-Sajdah, 32:16)

Të lërë atë dyshek të ngrohtë, atë batanije të ngrohtë, dhe të lindin në errësirën e natës në përkushtimin e plotë në sexhaden së tyre.

Për ta vendosur kokën në sexhde.

Të lutesh për të gjitha shqetësimet dhe brengat e tua tek Zoti dhe të thuash: “Zotëruesi im, mos na largo as edhe një hap, ne jemi të varur vetëm tek Ti”, duke lypur dhe duke qarë.

Ky është i pari.

Gjëja e dytë është kur bashkohemi në vende të tilla (jo si në dërdëllisjet e mia, por në kontekstin e përmbajtjes që po flitet), ne duhet ta rehabilitojmë njëri-tjetrin.

Duhet ta forcojmë sistemin imunitar. Ne kemi nevojë për të rritur fuqinë shpirtërore që ne posedojmë. Ne duhet ta ndryshojmë temën në temën e të Shumëdashurit.

Ne duhet ta lidhim temën me Zotin, me të Dërguarin e Tij, me Ebu Bekrin, Omerin, Othmanin, Aliun, të gjithë Shoqëruesve të respektuar dhe Profetëve të mëdhenj.

Mendoni për Lajmëtarët e mëdhenj të përmendur në Kur’an, ku ato përshkruhen në ndoshta njëqind vende dhe stile të ndryshme.

Kështu, ka pozita të ndryshme; çdo përshkrim është një recetë në këtë mënyrë. Zoti thotë: ‘O më i dashuri im!

Ndërsa ju jeni udhëheqës, unë po ju tregoj çështjen, të ngjashme me një idiom ku një nënë flet me vajzën e saj, por në të vërtetë dëshiron që nusja të dëgjon, ‘Ata që janë pas teje duhet ta kuptojnë’.

Meqë ata janë duke qëndruar prapa jush në përkushtim të plotë, unë po ju them, por ata duhet të kuptojne. Fjalët e Mia janë për

ata ‘, thotë Ai, duke synuar të na përtërijë. Zoti, u përlëvdofte dhe u lartësoftë, i Cili vazhdimisht i rehabiliton ata.

Në lidhje me përsëritjen në Kur’an, duhet të shikojmë në thëniet e Bediuzzamanit.

Orientalistët përdorin përsëritjen në Kur’an si kritikë, megjithatë Bediuzzamani konsideron çështjen e përsëritjes në

Kur’an si një mrekulli të veçantë, një çudi; ai e paraqet atë si një dhuratë të Zotit për njerëzit.

Po, kudo që rrimë dhe qëndrojmë, ne duhet vazhdimisht t’i bashkojmë duart për të rehabilituar njerëzit, për të rritur moralin dhe për të rritur fuqinë tonë shpirtërore me lejen dhe hirin e Zotit.

Mos u zemëroni, mos e ndrydhni grushtin tuaj në zemërim dhe të lëkundni krahët. Në ato situata shejtani

e përdor mirë këtë mundësi. Ne duhet t’i shohim ato situata dhe të themi, ‘Po përdor këtë mundësi në këtë moment’, dhe bëj pikërisht këtë.

Do të doja gjithashtu të shprehja mendimin tim të përulur këtu: Ky njeri i thjeshtë ka njëzet sëmundje të ndryshme; po, njëzet.

Sidoqoftë siç mund ta shihni, unë jam këtu duke folur sikur asgjë nuk është gabuar me mua.

Ju mund të mendoni, ‘Ky njeri flet sikur ai është vetëm njëzet vjeç,’ por unë jam në të vërtetë katër herë më shumë.

Dhe unë nuk di një gjë të vetme nga kënaqësitë e kësaj bote deri në këtë epokë.

E gjithë jeta ime ka qenë e mbushur me vështirësi.

Kur isha student, ishte kështu. Përgjatë gjithë grusht shteteve, njësoj … Sa herë që ndodhi një grusht shteti, ai vraponte mbi mua si shkopinj të një tanke.

Kundër të gjitha këtyre rasteve, unë jam këtu siq mund ta shihni. Pse?

Kjo nuk është me “fuqinë shpirtërore” time, ose fuqinë e sistemit tim imunitar.

Por, unë nuk kam të drejtë ta thyej fuqinë tuaj shpirtërore.

Përmes pëlqimit dhe mirësisë së Perëndisë, unë jam këtu duke u përpjekur të jap të drejtën e vullnetit tim aq sa mundem, në përpjekjet e mia për t’ju dhënë motiv.

Zoti i Plotfuqishëm ju bekoftë me realitetin e tij.

Unë do të punoj për ta mbajtur moralin tuaj lartë, me lejen dhe hirin e Zotit.

Dhe derisa Zoti i Plotfuqishëm të vendosë të ma marrë përsëri shpirtin që Ai ka vendsour në mua, unë jam i vendosur të mbaj këtë qëndrim.

Zoti i Plotfuqishëm mos më dhëntë dështim në çkado që unë them, bëj dhe mendoj.

(Amin). Mos lejoftë të dështojnë ata që ecin në rrugën e Tij. Ai nuk do ta bëjë këtë; ashtu si ai nuk e ka bërë deri tani, mos lejoftë as më tej.

‘O Zot, ndryshuesi i zemrave! Lidhe zemrën time me fenë Tënde!

O Zoti im, që i formon zemrat nga forma në formë! Drejtoji zemrat tona në adhurim dhe nënshtrim ndaj Teje.

O i Gjallë, O Vetëqenës, në lidhje me mëshirën Tënde ne kërkojmë ndihmën Tënde. Rregullo të gjitha shtetet tona dhe mos na lër vetëm me veten tonë as sa një përpëlitje syri apo edhe për më pak se kaq.

Mos na lër në duart e pamëshirshme të ndonjë krijese Tënde; politikanë, civilë, zyrtarë të zbatimit të ligjit ose ndonjë nga ndihmësit e shejtanit.

O Zoti ynë, ne kërkojmë nga Gjykata Jote Hyjnore, të dërgojmë paqe dhe bekime mbi Profetin Muhamed (as), të cilin e shohim si mjeti kryesor me të cilin lutjet tona gjejnë pranim, dhe mbi pastërtinë e anëtarëve të familjes së pastër dhe të Sahabëve të Profetit (as).

Print Friendly, PDF & Email
Scroll Up