Home » Bamteli » Centrali i shejtanit dhe Rruga Profetike │ Ligjerate Islame M. Fethullah Gylen

 

CENTRALI I SHEJTANIT DHE RRUGA PROFETIKE

Nefsi është njësoj si fëmija. Nëse ia ndërprisni nga qumështi, ai ndalon së piri.

Në të kundërtën, ai (nefsi) nuk njeh as moshë as gjë. Bëhet 10 vjeç e 15 vjeç, por përsëri kërkon qumështin e nënës.

Duhet ndaluar në kohë të duhur.

Nëse ju nuk e ndaloni atë në një çast të caktuar, ai vazhdimisht gjatë gjithë jetës ua ndërpret rrugët. Rrugën e Pejgamberëve dhe rrugën që të çon te Allahu.

Nefsi është një mekanizëm, një sistem i shejtanit në karakterin e njeriut, i cili i bie në qafë njeriut.

Nëse ju arrini ta lartësoni atë me anë të ‘tezkijes’ (pastrimit) në nivelin “Safije”, “Zakije”, atëherë ai bëhet një mik besnik i Latife-i Rabbanijes (Ndjenjave të Holla Shpirtërore).

Nëse mbetet i vetmuar, ai (nefsi) në shoqërinë edhe të shejtanit, e zvarrit me hundë përtokë pronarin e tij tërë jetën!

Ashtu më erdhi në gjuhë.. Tërë jetën!

Janë dy vargje të shkruar në një stil të veçantë të shkruara nga Busiriu në Kaside-i Burde.

Aty lavdëron Pejgamberin (as). Por aty, njëkohësisht trajtohen edhe tema të ndryshme.

Dhe, këtu janë dy vargje në lidhje me ‘terbijen dhe tezkijen’ – edukimin dhe pastrimin e nefsit.

Krahas të përmendurit të pjesës ‘frikësuese’; në fund fare, kur përmend raportin me Zotin tonë dhe lidhjen me Pejgamberin (as) thotë:

“O nefs! Mos e humb shpresën nga mëshira e Allahut! Gjynahe shumë të mëdha janë si nga një dallgë ose shkumë në detin e gjerë të mëshirës!

Po. Një tjetër e shpreh shumë bukur këtë që u tha më lart:

“Edhe sikur gjynahu im të jetë sa një mal shumë i lartë, Ja Xhelil (Allah)/Krahasuar me detin Tënd të mëshirës, unë jam një gjë e vogël.”

Me shumë të drejtë përmend emrin Xhelil të Allahut xh.sh., sepse kjo pjesë (gjynahu) ka lidhje me të. Aty personi duhet ‘ta mbledhë veten’.

Por, krahasuar me detin e gjerë të mëshirës së Tij, gjynahu është gjë e vogël, sa një pikë.

Nefsi është bela për të gjithë ne. Ai synon të na devijojë të gjithë ne, të na përplasë përtokë e të na zvarrisë.

Është vendosur në karakterin tonë (që në krijim).

Një poet i yni për nefsin thotë: “Ai është një mirësi (mëshire) prej Allahut për ne.”

Sepse, po të mos ishte i vendosur në karakterin tonë, ne nuk do të ishim të vetëdijshëm që jemi ballë për ballë me një armik të atillë.

Nëse ne jemi të vetëdijshëm se kemi një armik aq të rrezikshëm brenda nesh, ne vazhdimisht kemi ndjenjën dhe nevojën për t’u strehuar te Allahu xh.sh.

Thoni vazhdimisht: “O Allah! Kërkojmë nga Ti të na lartësosh në gradët Mutmeinne, Radijje, Mardijje, Safijje, Zakijje!” (Shkallët e nefsit).

Vazhdimisht thoni: “O Allah! Kërkojmë të jemi me ihlas në çdo vepër tonën, kërkojmë të fitojmë rizanë (kënaqësinë) Tënde, dhe të Të drejtohemi Ty me dëshirë e pasion!”

Nuk duhet parë si diçka të keqe faktin që nefsi EKZISTON. Por nga ana tjetër, ajo çka është e keqe është hapja e derës për ligësitë e nefsit.

Edhe çelësat e të bërit keq janë në dorën tonë, nga ana e shkaqeve.

Nëse ai e meriton, nëse ia jep hakun vullnetit të tij në atë drejtim.. Allahu ia thyen hundët nefsit; e zvarrit atë përtokë.. e juve u mundëson që të ecni SIPËR tij.

Nën këmbët tuaja dëgjoni tingujt e fjalëve “Tezkije” – “Pastrim, pastrim , pastrim (lartësim i nefsit)”…

Më pas dëgjoni “çiltërsi, çiltërsi¸ çiltërsi”.. dhe papritmas fillojnë të ‘flasin’ Latife-i Rabbanije:

“Ky (nefsi) thotë të njëjtat gjëra që them edhe unë.”

Ekziston rruga që të çon deri në këtë pikë.

Por kur e lini nefsin të ecë vetë në rrugën e vetë, atëherë ai vazhdimisht komunikon me shejtanin.

Dërgojnë e marrin sinjale me njëri-tjetrit, por kodet i kanë mes vete. Ne mund ta kuptojmë këtë gjë vetëm nëpërmjet ndikimit që kjo gjë ka mbi ne.

Kur brenda nesh shfaqet një ndjenjë e keqe, një mendim i keq, kuptojmë që kodi shpreh atë.

Shejtani dërgon një kod (fjalëkalim), dhe nefsi si një ‘dekodues’ e zgjidh atë.

E zgjidhi dhe e pompoi drejt Latifeve (ndjenjave tona të holla shpirtërore) ose drejt neuroneve tona.

Më pas, aktivitet tona të TRURIT vazhdimisht funksionojnë nën atë ndikim, atë murmurisin.

Nefsi është “centrali i shejtanit” tek njeriu.. synimi është shndërrimi i atij centrali në central të Latife-i Rabbanijes (ndjenjave të holla shpirtërore).

Siç e thotë Gazaliu: “Në zemër ka dyer (“kanale”). Nëse ato dyer nuk zihen nga “shpirtërorët”…

D.m.th. le të themi, nëse ata vijnë në një ‘tingull’ të caktuar, me një zë të lehtë e të butë. Duhet bërë sikur u themi “Na nderoni dhe hajdeni!”, e në këtë mënyrë i ‘ftoni’ shpirtërorët e melekët.

Dhe ata i zënë dyert e Latife-i Rabbanijes (ndjenjave shpirtërore). Dyert të cilat potencialisht janë të hapura për shejtanët, mbyllen në çast!

Ai vjen e përplaset në to!

Nëse ju e dëgjoni veten tuaj.. për shembull.. t’ju tregoj diçka subjektive:

Jeni duke falur namaz. Me këtë veprim ju e kujtoni Allahun xh.sh. me cilësitë Tij. Thoni: “Elhamdulil-lahi rabbil alemin!”

Çdo falënderim nga kushdo drejt kujtdo që bëhet, përjetësisht (nga ezeli në ebed).. të gjitha janë për Allahun; ato janë haku i Allahut, janë për Allahun; i Cili është Zoti i Botëve.

Tani, kjo është një fjalë shumë e rëndësishme për të madhëruar e lartësuar Allahun xh.sh., por ju nuk mjaftoheni vetëm me aq dhe vazhdoni edhe më tej.

Kështu thoshin përpara: I Tillë është Allahu, Er-Rrahman, Er-Rrahim. Rahmani i dynjasë dhe i ahiretit dhe Rahimi i ahiretit.

Allahu xh.sh. na trajtoftë ne me emrin e tij Rahim kur të shkojmë matanë.

Na mbuloftë me cilësitë Xhemal të Tij; mos na shkatërroftë me cilësitë Xhelal. (Amin)

Të dyja këto Cilësi (Emra) Allahu i përmend pas Emrit të Tij (xh.sh.)

“Maliki Jeumiddin”. Pas përshkrimit të Cilësive të Larta, shkohet në SHPREHJE të ibadetit: “Ijjake na’budu ue ijjake nestein”. (Ty të adhurojmë dhe prej Teje ndihmë kërkojmë).

Na jep ne mirësinë që t’i drejtohemi Atij (xh.sh.) me fjalën “Ti”. Kjo është “Zbritja e nivelit në favor të mendjes së njeriut.”

Kjo është sikur reflektimi i dritës së diellit në kornizën e ngushtë të pasqyrës tënde personale.

Allahu xh.sh. të thotë: “Më Thuaj Ti”.

Pasi përmend gjithë ato cilësi të larta (në ajetet e fillimit të sures Fatiha), Allahu xh.sh. i hap dyert që ti ta quash “Ti” Allahun xh.sh. Iu bëfsha kurban!

Dhe, kur themi “Ijjake na’budu” themi: “Ne të gjithë Të bëjmë ibadet Ty.”

Por kur ndërgjegjja ndjen madhështinë dhe lartësinë e Allahut, ti e kupton se ibadeti yt është si një pikë uji në det.

Do ta lidh me konceptin e Bediuzzamanit. Ke lidhur duart në namaz dhe qëndron para Allahut.

Më pas mendon safin (rreshtin) e parë, e më pas të gjithë njerëzimin.

Pastaj mendon të gjitha shpirtërorët në univers, e më pas edhe melekët. Më pas Israfilin, Xhebrailin, Mikailin, Azrailin.

Pastaj kujton ata që hyjnë e dalin në Sidretul Munteha.

Trilionë e trilionë krijesa, sa atomet e universit.. “ijjake na’budu”.

“O Allah! Po të kem mundësi (unë si njeri) do ta prezantoja gjithë këtë madhërim që të bëjnë të gjitha krijesat. Dhe, i gjithë ky madhërim, është pak për Ty!

Sepse, gjërat që Ti më ke dhënë mua nuk kanë as kufi! Dhe të gjitha m’i ke dhënë FALAS.

“Ajo çka tani e tutje unë do të përpiqem të bëj është një robëri (ibadet) në këtë nivel!”

E gjithë kjo (që u tha më lart) lidhet me konceptin e Bediuzzamanit.

“Por, o Allah, kaq e vështirë është kjo punë… të përmbledhësh ibadetin e të gjitha atyre krijesave, e ta thuash nga një vend…

“Të bësh hamd aq sa numri i atomeve të universit… sa numri i melekëve… e të themi “Jemi robërit e Tu!”… kjo është një çështje tej mase e vështirë!

Dhe përsëri “ue ijjake nestein”. Kërkojmë ndihmë nga Ti!

Kur përmblidhen të gjitha këto, çështjA vjen tek një pikë koncentrimi. Tashmë –në një aspekt- ju shprehni atë ç’keni përbrenda,

Thoni “Ti (O Allah)”.. dhe “ne”, robërit e Tu, të dorëzuar të Ti! Robërit e Tu, që rrimë në prag të derës Tënde.

Thoni “ijjake na’budu”.

Fiks në këtë pikë, përqendrimi… ai më së shumti “të bie në qafë” në këto vende.

S’e di a e keni provuar?

Kur vini te ato fjalë mubareke, e pakta fare: te ju lind një harrese, “Çfarë kuptimi kishin këto fjalë?”

Dhe fiks në atë moment… siç thotë Pejgamberi a.s. “Teshtitja është nga Rrahmani (Allahu), kotja është nga shejtani.”

Thotë një person: “Fiks kur arrij te “ijjake na’budu ue ijjake nestein”, fiks aty, më kap kotja (dremitja).”

“Ore, a është vend për t’u kotur aty?! Është një vend që –përkundrazi- duhet të koncentrohem!”

Dhe, ajo që u tha në bashkëbisedimin e Miraxhit. Pasi Pejgamberi (as) shpreh madhërimin ndaj Allahut në mënyrë të pashoqe, Allahu xh.xh. thotë:

“Esselamu alejke ejjuhennebijj.” (O I Dërguari Im, i Cili do t’ua transemtojë njerëzve Mesazhin Tim. Selam për Ty! Selami e mirëqenia në dynja dhe ahiret qoftë për Ty!

Një vend fiks për t’u përqendruar. Fiks aty vjen një gaflet, një indiferentizëm ose një kotje (dremitje).

“D.m.th. ti ma solle atë dobësi aty.. u bëre pengesë për koncentrimin tim në namaz..”

Ndërkohë të bëhet sikur e sheh të qartë fare atë skenë të Miraxhit, e thua “esselamu alejke ejjuhennebijj ue rahmetullahi ue berekatuhu”.

Kur ti të shprehësh atë ç’ke përbrenda.. sikur dëgjon këtë frazë “esselamu alejna ue ala ibadil-lahis-salihin.”

Mirëqenia, siguria në dynja e ahiret qoftë mbi ty, mbi mua e mbi të gjithë ata që besojnë.

Mijëra herë amin.

Ndaj një afërsie të tillë, njeriu duhet që të mos largohet nga rruga e Tij, e ta ndjekë rrugën e Tij.

“Edhe sikur të vijë ndëshkim nga Xhelali Yt, apo mirësi nga Xhemali Yt, të dyja të dashura janë për zemrën.. Edhe mirësinë edhe ndëshkimin të këndshëm e ke, O Allah”

Sikur e gjithë dynjaja të shndërrohet në Jezid, Haxh-xhaxh, Hitler.. dhe sikur ju të jeni viktimat më të mëdha me vuajtjet më të mëdha, prapëseprapë do të thoni

“Radina bil-lahi Rabbe, ue bil Islami dine, ue bi Muhammedin resulen-nebijja”

Dhe do të jeni të kënaqur me caktimin e Allahut ndaj jush, duke shprehur ndjesinë tuaj të të qenit i kënaqur ndaj Tij e do të thoni:

“O Allah, kërkojmë nga ti që të gjitha punët t’i bëjmë me ihlas (sinqeritet), të arrijmë të fitojmë kënaqësinë Tënde dhe të Të drejtohemi Ty me shumë dëshirë e pasion!”

O Allah na bëj ta themi këtë gjë! Na bëjë që zemrat të na e thonë këtë gjë! Na bëj të qëndrueshëm në ibadet ndaj Teje. Mos na largo qoftë as sa atomi nga rruga e Habibit Tënd (as).

Ai (as) vuajti për 13 vite në Mekë dhe 5 vite në Medine. 18 vjet!

Në periudhën 23 vjeçare të profetësisë, ai hoqi (vuajti) për 18 vjet nga ndihmësit e shejtanit.

Historikisht, gjithmonë kanë ekzistuar ndihmësit e shejtanit.

Ndaj, unë mendoj se, ata të cilët sot po vuajnë nga ndihmësit e shejtanit, duhet të durojnë ato që po përjetojnë dhe duhet të thonë “Radina bil-lahi Rabbe, ue bil Islami dine, ue bi Muhammedin resulen-nebijja”

Dhe, ndjenjën e ankesës që mund të vijë në mendjet e tyre duhet ta marrin nëpër këmbë NËPËRMJET kësaj gjëje. Duhet ta shtypin atë e duhet të kërcejë mbi të!

E duhet t’i thotë: “Ti je një gjë që duhet shtypur e shkelur!”

Duhet ta shtypim atë ndjenjë, në mënyrë që të forcojmë lidhjen që kemi me Allahun xh.sh.

Dhe në këtë mënyrë ta tregojmë në mënyrë të plotë hakikatin (të vërtetën): “Të gjithë mbahuni fort për litarin e Allahut” (Ali Imran, 3/103)

Ju jeni udhëtarët e asaj rruge. Para shumë vitesh u mbajt një konferencë me titullin “Rruga Profetike”. Edhe titulli (emri) ishte i qëlluar.

Ne nuk arrijmë dot ta vlerësojmë ashtu siç duhet lartësinë e Pejgamberit (as). Allahu na mundësoftë ta vlerësojmë plotësisht siç duhet.

Pa e vënë re lartësinë e Tij (as), njeriu nuk mund të jetë i vetëdijshëm se pas Kujt po ecën.

Mos të mbetemi mbrapa nga të shkelurit (të ecurit) në gjurmët e Tij (sav). Pra ta ndjekim hap pas hapi.

Sidmos Hulefai Rashidin, 4 Halifët e Drejtë. Sipas hadithit: “Ju ndiqni rrugën Time dhe të Hulefa-i Rashidin.”

Ebu Bekri, Omeri, Osmani, Aliu, radiallahu anhum exhmein.

Këto pasqyra të shndritshme –me lejen dhe ndihmën e Allahut- kanë marrë nga Pejgamberi (as) pa humbur asnjë germë e asnjë sinjal që vinte nga Allahu.

Dhe jetët gjithmonë i kanë vazhduar në atë linjë.

Inshallah nuk po gabohem: ata me lejen e Allahut kanë parë ç’ka parë Ai, kanë ndjerë atë ç’ka ndjerë Ai, kanë dëgjuar ç’ka dëgjuar Ai (as).

Siç e lexojmë të Muslimi, -dhe na vjen nga shumë kanale transmetimesh- “Nëse do të ishte e mundur që dikush të bëhet mik (i afërt), do ta bëja Ebu Bekrin. Por, Allahu është Halili im.” (Eu kema kal)

Kjo është shprehje e një të vërtete. Por, në një rast kur dikush i thotë si lëvdatë “Halil”, Pejgamberi (as) thotë: “Halil ishte Ibrahimi (as).

Kjo është lartësia e Pejgamberit (as), Zotërisë sonë! Këdo që të lavdëroni para Tij Ai(as) menjëherë e vë në pa, e nxjerr përpara atë person.

Po T’i thuhet që Hz. Musa (Musa b. Imran) vjen PAS Pejgamberit (as), Ai (as) menjëherë thotë: “Mos më zgjidhni Mua para Musa ibni Imranit.

Sepse, kur të ringjallemi matanë, Atë (Musain a.s.) do ta shikoj të kapur për në shtyllat (ose mbulesën) e Arshit”. (Hadithi është sahih).

A është kështu për shkak se i kishte rënë të fikët në Tur, apo për shkak se u ringjall para Tij (Pejgamberit a.s.). T’u bëfsha kurban!

Çfarë modestie, çfarë përulësie!

Kategorikisht nuk e sakrifikon thelbin e një çështjeje për mënyrën e të shpjeguarit. I thotë gjërat në një mënyrë të tillë që nuk zgjon ndjenja xhelozie a reaksionesh!

Hyn në zemra në mënyrë të tillë që, edhe personat edhe më rezistues thoshin “Vallahi, s’mund të thuash gjë për këtë!”

Kurani Fisnik urdhëron e thotë: “Duro ndaj caktimit të Zotit tënd, e mos u bëj si Njeriu i Peshkut (Junusi a.s.)” (Kalem, 68/48)

Ai në një ixhtihad dhe largohen kur popullit të Tij do t’i vinte një bela. Hipën në anije hidhet në det, përpihet nga peshku e thotë “La ilahe ente subhaneke, inni kuntuminedh-dhalimin.”

Njerëzve të cilët e dëgjojnë këtë gjë nga Kur’ani Kerim, ka mundësi që t’u shkojë ndërmend.

“A thua vallë, ç‘bëri Junus ibni Metta, Allahu i bëri kështu.”

Ndaj kësaj që ndodhi, si Pejgamber që ishte, u ballafaqua me veten siç bëjnë të mëdhenjtë, -kjo temë është trajtuar edhe në artikullin “Horizonti i Profetëve në përballjen me veten”-

“O Allah të lartësoj Ty, je larg çdo të mete, (Nuk ekziston askush përveç Teje që meriton të adhurohet).”

“Inni” – pa dyshim unë. Absolutisht që unë. Unë vetë, u bëra nga zullumqarët (keqbërësit).

Ai (as) e thotë këtë gjë kur përballet me veten e Tij!

Besoj, edhe ju kur ta dëgjoni këtë gjë; thoni “a thua vallë ç’ka bërë?”

Pejgamberi (as), Njeriu i Modestisë e Përuljes, për të mos dhënë hapësirë që të mendohet kështu në mënyrë të gabuar, thotë:

“Mos më zgjidhni Mua para Junus bin Mettan.”

A e kuptoni lartësinë?

Të qenit i madh kalon nga modestia, përulësia dhe shumëzimi me zero i vetvetes!

Siç thotë Bediuzzamani: “Mohimi i mohimit është vërtetim.” Nëse mosekzistenca zhduket, ajo shndërrohet në ekzistencë.

Njeriu –në një aspekt- nuk është asgjë veçse pasqyrim i emrave të Allahut.

Disa, duke iu referuar kësaj të vërtete, kanë thënë gjithçka është “Vuxhud”. Ca kanë thënë “Shuhud”.

Ndërkaq mendimtarët perëndimorë kanë shkuar në pikën e panteizmit e monizmit.

Ja, ky është njeriu. Si skenat e njëpasnjëshme të një filmi.

Prandaj njeriu nuk ekziston në vete, por si pasqyrim i emrave të Allahut. Ndaj, mendoj se, inekzistenti nuk duhet të pretendojë se ekziston!

Njeriu, duke qenë i tillë “inekzistent”, mendon e pretendon se është diçka a dikushi.

Dhe, kur arrin në kamje.. kur papritmas e gjen veten në vila luksoze, fillon e i merren mendtë!

Thotë: “Nuk mjaftojnë këto, unë dua edhe flota detare! Nuk janë VETËM tokat të miat! Unë duhet të shfaqem edhe nëpër dete! Të gjithë duhet të më shohin mua edhe aty!”

Ku i dihet.. Nëse mendon se është dikush, mund të thotë “Edhe melekët duhet të më shohin. Edhe krijesat shpirtërore duhet ta shohin se si notoj unë në gjendjen shpirtërore mu si peshqit!”

“Por jo ashtu kot… të më shohin me flotat e mia.” Dhe vazhdon: “Ore, ne bëmë 3.. por treshi është minimumi i shumësit. Ore t’i bëjmë 5 flota detare. Se fundja, Allahu është Një (Tek) dhe i do gjërat që janë tek; ndaj t’i bëjmë 5.”

“Po meqë u bënë 5, t’i bëjmë 7, 9, 11.. numra mubarekë.. pse jo?”

Pangopësi për dynjanë, e cila ka lulëzuar nga toka ogurzezë e mendimit se “do të jetosh përjetësisht në këtë dynja”

Ore, në mos nesër, pasnesër.. Në mos pasnesër dikur… Ti do të shkosh matanë – në botën e përtejme dhe do të marrësh ndëshkimin e gjërave që ke bërë në këtë botë!

Do të pendohesh për ato që ke bërë e do të qash! Do t’i mërzisësh njerëzit të cilët janë të dhembshur qoftë EDHE NDAJ TEJE!

Do të mërziten shumë.. Madje edhe sot, ata për ty thonë (e luten): “O Allah! Nëse Ti patjetër do t’i ndëshkosh këta zullumqarë e tradhtarë; të lutem o Allah mos i ndëshko me Xhehennem!

Çfarëdo që do t’u bësh, bëjua në dynja; të lutem mos i ndëshko matanë e ma djeg zemrën nga dhimbja në botën tjetër. Unë nuk duroj dot.”

“Sepse ata ndonjëherë i pashë në xhami. A ishin me abdest, apo nuk ishin… Thoshin që ishin myslimanë.

Nuk e di a ishte një zë i vërtetë nga zemra e tyre; nuk e di a e kishin konfirmuar me zemër besimin e tyre.. apo thjesht përsëritje me gjuhë.. nga ta dimë ne!

Kur personi e shpreh me gjuhë besimin e tij, Dijetarët e Usulud Dinit e quajnë “mu’min – besimtar” personin. Sepse ne nuk mund ta dimë se ç’ka ai brenda!

Një person të cilin Pejgamberi a.s. e donte shumë: Usame b. Zejd (ra).. e kishte birësuar, por nuk ishte fëmija i Tij.

Usame b. Zejd në një rast e kap armikun e tij në luftë. Armiku strehohet nën një pemë.

I zënë ngushtë para kësaj situate, armiku thotë: “La ilahe il-lallah, Muhammeden resulullah.”

Ai e vret për shkak se mendon se personi e tha Shahadetin vetëm për shkak të frikës.

Kur arrin te Krenaria e Njerëzimit (as); i thotë: “Ai e tha nga frika, Ja Resulallah!”

Ky sahab ishte një person të cilin Pejgamberi (as) e donte tej mase. Madje ishte rreth moshës 20 vjeçare kur Pejgamberi (as) e bën komandant të ushtrisë kur e dërgon kundër Bizantit.

Ishte i talentuar, si babai i tij. Madje Omeri (ra) merr pjesë si ushtar në atë ushtri. Më vonë dikur, edhe pse Hz. Ebu Bekri (ra) ishte halife i thotë kryekomandantit (Hz Usames): “Kërkoj leje nga ti ta marr Omerin, për t’i diskutuar disa çështje.” Çfarë edukate që kanë Sahabët!

Nga ajo që u tha më parë: Çfarë pasqyrash vezulluese që janë!

“Kërkoj leje nga ti ta marr Omerin, për t’i diskutuar disa çështje.”

Pra, ky person kaq i dashur për Pejgamberin (as), Usame b. Zejdi thotë: “Ai e tha Shahadetin vetëm për shkak të frikës.”

Pejgamberi (as) thotë: “A ia hape dhe ia pe zemrën?!”

Do të thotë që, çështja thelbësore është imani duhet të jetë pohim dhe vërtetim me zemër.

Por, prapëseprapë, ne nuk mund ta dimë atë (çfarë personat kanë në zemra).

Në një aspekt, të thënit me gjuhë është përkthyesi i zemrës (asaj çfarë personi ka në zemër).

Kur dikush thotë ashtu, ju duhet ta pranoni atë të atillë.

Dhe sidomos nëse personi vjen në xhami.. Dhe sidomos nëse ndodhet në safin (reshtin) e parë. Pse?

Sepse të qëndrosh në safin e parë, dhe sidomos të qëndrosh prapa imamit, ka sevap disafish më të lartë se personat e tjerë.

Por, nga ana tjetër… mund të ndodhin edhe çështje të tilla: Personi ka dëshirë që të DUKET në xhami, të vrapojë që të kapë vendin pas imamit SA PËR T’U DUKUR..

Të ngrihet në këmbë para të gjithëve sikur dëshiron të thotë: “Shikoni si jam unë!” dhe mund të dojë të (keq)përdorë atë për të cilën Imami Allvarllë thotë “Anija e Fesë” e që është Namazi!

“Namazi është shtylla, nuri i Fesë; Anijen e fesë e çon përpara namazi; i pari të gjithë ibadeteve është namazi; a mund të ketë jetë Islame pa namaz?”

Tani, nëse ju do t’i thoni diçka këtij personi… një zë nga shumë larg, nga 1400 e sa vite larg do të vijë e do t’ju thotë: “A ia hapët dhe ia patë zemrën?!” Nga e dini ju gjendjen e tij të brendshme..

Çfarë dini e i thoni “i kthyer” a “munafik”? Ju vjen ai zë. Vjen dhe e godet veshin e ndërgjegjes.

Nëse bëhet fjalë që ata të digjen në Xhehennem… ne na digjet zemra aty.

Shikoni, tablotë e zullumit e mizorisë ndjekin njëra-tjetrën! Tablosë i shtohet tablo tjetër.

Dhe, me secilin individ janë të lidhur ndoshta 100 persona e ndoshta 1000 persona.

Nëse 100.000 persona po rënkojnë me vuajtje.. gra, burra, fëmijë, pleq, të rinj e të moshuar..

nëse këta janë përzënë nga shtëpitë e qytetet e tyre, kur këtë numër e shumëzoni me 20 a 30 apo me 40 a 50 (sipas lidhjeve familjare).. të gjitha së bashku bëjnë miliona.

Ju i bëni miliona njerëz të vuajnë. I bëni të vjellin gjak. I bëni të qajnë.

Në namaz ata vendosin kokën në tokë.. në vend që të thonë “Subhane rabbijel ala”, ata thonë: “O Allah, jepua hakun këtyre!” se këtë kanë në mendje.

Po. Kjo është çështja.

Allahu xh.sh. mos i bëftë të vuajnë në botën tjetër. T’i heqin në këto botë ato që kanë për të hequr.. në këtë botë të ngushtë, në këtë vend të ngushtë.

Allahu mos i ndëshkoftë ata me vendosje në Xhehennem, me thyerje të peshores për shkak të gjynaheve e duke na bërë ne të qajmë.

I ndëshkoftë me më të lehtin dënim, e që është dënimi në këtë dynja.

Edhe sikur t’i ndëshkojë ata në këtë dynja me vdekje të përhershme, kjo do të ishte prapë shumë e lehtë; sepse as që krahasohet me ndëshkimin e përhershëm në botën tjetër.

Print Friendly, PDF & Email
Scroll Up